Al gedurende mijn hele leven heb ik veel moeite gehad met het aangaan en onderhouden van sociale contacten (vooral vriendschappen). Al vanaf mijn 18e heb ik voornamelijk hiervoor diverse professionele contacten gehad, maar steeds slaagde men er niet in een juiste diagnose te stellen, aan de hand waarmee men deze en andere problemen kon verklaren dan wel behandelen.
Al in mijn vroege jeugd en zeker toen ik ouder werd, begon ik steeds meer te beseffen dat er met mij iets speciaals aan de hand was. Iets wat me behoorlijk deed verschillen van de andere mensen en vooral mijn leeftijdsgenoten. Het was steeds of ik in de poging om met de ander in contact te komen, op een of andere manier de plank missloeg en daardoor het contactgevoel met de ander miste. Hierdoor gingen beginnende contacten vaak al snel verloren, met als gevolg dat ik weinig vrienden had. Ik had en heb vaak het gevoel dat ik achter een soort glazen muur leef, met aan de andere kant de mensen die ik wel zie en hoor praten (ik ben me hun aanwezigheid wel degelijk bewust!). Maar diezelfde glazen muur zorgt ervoor dat ik vaak andere mensen niet kan bereiken en andersom zij mij niet. Nu denk ik dat iedereen wel eens dit gevoel heeft meegemaakt (een soort teruggetrokkenheid, er even niet bij zijn), maar je moet je eigenlijk voorstellen dat ik dat vaker en heftiger meemaak dan niet-Aspergers. Men zegt wel eens dat Aspergers in dit verband van een andere planeet lijken te komen (Oops-the-Wrong-Planet Syndrome!!), maar ik heb altijd gedacht dat ik door de tijdmachine uit een andere tijd (bijvoorbeeld de 18e eeuw) naar de huidige tijd ben geflitst
- Herkent u deze situatie? Dit zou kunnen betekenen dat er sprake is van (een) Asperger syndroom