Toen ik drie was stond mijn mond al geen moment stil. Ik was heel druk en moest veel knoeien. Iedereen werd heel moe van me. Ook op school ging het niet beter. Volgens de leraar lette ik niet goed op en stoorde ik de andere kinderen. Ik werd snel boos en sloeg er dan op los. Mijn vader en moeder deden erg hun best. Ze gaven straf of juist complimentjes als het goed ging, maar niets hielp.
Toen zijn ze met mij naar de dokter gegaan. Die zei dat ze mij bij GGZ Regio Breda misschien konden helpen. Mijn ouders waren erg blij dat ze hulp kregen. Toen ik een paar keer langs geweest was, zei de dokter dat ik misschien wel ADHD had. Ze gingen toen heel veel onderzoeken en ik ging er vaker heen om te praten. Uiteindelijk bleek dat ook te kloppen. Mijn ouders waren wel verdrietig, maar ook blij dat ze nu tenminste wisten wat er aan de hand was.
Ik krijg nu medicijnen en ik heb nog steeds gesprekken, nu met een andere vrouw. Zij vertelt mij hoe ik rustiger kan denken. Ik ben, geloof ik, nog wel steeds heel druk, bijvoorbeeld met voetballen. Maar verder ben ik wel rustiger geworden. Ik vin het ook een stuk leuker, zoals het nu gaat. Ik haal ook betere cijfers op school en sinds kort heb ik ook goede vriendjes. En ook voor mijn vader en moeder is het veel fijner dat ik rustiger ben geworden”.
- Herkent u deze situatie? Dit zou kunnen betekenen dat er sprake is van (een) ADHD